20 χρήστες απάντησαν στο άρθρο αυτό μέχρι τώρα

Γραφτείτε σ' αυτό το άρθρο comment rss ή trackback url
mygif
ΦΥΛΛΟΨΑΧΤΗΣ σχολίασε στις 1/3/2008 στις 11:49

Εν αρχή είναι η … θέληση.
Αγαπητοί φίλοι,
Έχει αναπτυχθεί ένας αξιόλογος και ζωντανός διάλογος μεταξύ του Δημήτρη και του Χρήστου (δηλαδή μεταξύ όλων μας).
Το τελευταίο απαντητικό σημείωμα από τον Χρήστο επαναφέρει και φωτίζει κάποιες βαθύτερες διαφορές που μας ταλανίζουν χρόνια.
Μεταξύ άλλων ο Χρήστος ορίζει τελικά την βαθύτερη όψη της διαφωνίας στην αντίθεση μεταξύ ιδεολογίας και επιστήμης-θεωρίας.
Αισθάνομαι την ανάγκη να συμμετέχω σ’ αυτό το διάλογο σε ζητήματα που απασχολούν την αριστερά από την γέννησή της και επειδή πιστεύω ότι η εποχή μας είναι αυτή η οποία θα αμφισβητήσει τα θεμελιώδη αν θέλει να προκόψει.

1. Πρώτο ζήτημα σοβαρό, αγαπητέ Χρήστο, είναι ότι ταυτίζεις την ιδεολογία με το ψευδές είδωλο της πραγματικότητας, δηλαδή με την ψευδή συνείδηση. Γεγονός το οποίο παραβιάζει και επιστημονικά δεδομένα. Ο Μαρξ δεν έφερε στον κόσμο πρωτίστως το δίκιο της ανθρωπότητας ούτε την επιστημονική του θεμελίωση όσο κυρίως γέννησε την επαναστατική ιδεολογία ότι πρέπει να αλλάξουμε τον κόσμο, συθέμελα και για όλους. Τι θα άξιζε η επιστημονική του εργασία απομακρυσμένη από μια τέτοια ιδεολογία;
Επίσης παρακάμπτεις σοβαρά θεωρικά προβλήματα λέγοντας ότι «Εν αρχή όμως είναι η θεωρία», δηλαδή; Το ότι «χωρίς συνολική(;) θεωρία δεν υπάρχει συνειδητή δράση»; Το αντίστροφο δηλαδή σε χαλάει; Αυτό είναι σαν το αυγό και την κότα και δεν παρέχει καμία δυνατότητα διεξόδου. Ο μαρξισμός δεν έγινε ιδεολογία και πολιτική, όπως υποστηρίζεις, «αφού υπήρξε ως θεωρία». Ο Μαρξισμός ως ιδεολογία είναι μέρος μιας τεράστιας δεξαμενής επαναστατικών πεποιθήσεων (και χάρη σ’ αυτές έγινε) οι οποίες συνιστούν οργανικό στοιχείο της ανθρώπινης προσωπικότητας, του λόγου, και της φαντασίας της. Όσο για τις κομμουνιστικές, λεννινιστικές έως και ευρωκομμουνιστικές και επίσημες κρατικές δεν συνιστούν ιδεολογίες αλλά αντιλήψεις και επιμέρους πολιτικές πυκνώσεις (συχνά και αποξηλώσεις ) των θεμελιακών τους πηγών και εκκινήσεων.
Το ότι στο χώρο των ιδεών ενυπάρχουν και συρρέουν τα ψεύδη και οι παρανοήσεις δεν επιτρέπει την απλοϊκή μετακόμισή μας στο χώρο της επιστήμης. Η κατανόηση των ζητημάτων αυτών μας επιφορτίζουν με την απαραίτητη χειραφέτηση και ευθύνη απέναντι στις πεποιθήσεις και στις αξίες μας. Η επιστημονική θεωρία μιας επαναστατικής διαδικασίας για την ανθρωπότητα εδράζεται στο γεγονός της προάσπισης των θεμελιακών της χαρακτηριστικών και η βαθύτερη αξία της έγκειται στο ότι κατανοεί πως είναι μετά το σκοπό· να επιβιώνει δηλαδή ως κοινωνία με όρους ανθρωπιάς και να διευρύνει τις αλήθειες της για τον κόσμο (κοινωνία και φύση). Δεν αισθάνεται κανείς το δίκιο του ερευνώντας επιστημονικά. Η επιστήμη καλείται να συνδράμει στην καλυτέρευση της κοινωνικής πραγματικότητας και δεν κατασκευάζει το έδαφος προσαρμογής της κοινωνίας. Όσο γι’ αυτό που σε φοβίζει (και μας φοβίζει όλους) τα ιδεολογήματα, που έχουν πολλές φορές καταστροφικές συνέπειες για την ανθρωπότητα, σ’ αυτό δεν υπάρχει, όπως γνωρίζεις, εναλλακτική στο χώρο της επιστήμης ή της θεωρίας ή της επιστημονικής θεωρίας. Άλλωστε και τα υποκείμενα στο χώρο της επιστήμης φωτίζονται ή συσκοτίζονται από τα ανάλογα πιστεύω τους.
Μην επανέρχεσαι λοιπόν, με διάφορους τρόπους, στον «επιστημονικό σοσιαλισμό» διότι η επιστημονική σκέψη έχει εγγενείς περιορισμούς, σε ότι αφορά την κοινωνία, για τους οποίους χρειάζεται την συνδρομή της φιλοσοφίας και της ιδεολογίας. Η επιστήμη ποτέ δεν μπορεί να διαπιστώσει ότι «όλα τα δάχτυλα είναι ίδια» κάτι το οποίο η κοινωνική ιδεολογία της αριστεράς, ως πρόταγμα, το έχει λύσει. Το αναφέρεις μάλιστα και εσύ ακόμα πιο εύστοχα: «…αν υπήρξαν παλιότερα πολιτικές πρωτοπορίες, με την κυριολεκτική έννοια του όρου, να μη μας διαφεύγει ότι συνέβη επειδή ήταν φορείς ενός ελπιδοφόρου γενικού προτάγματος.» Να μη μας διαφεύγει, επαναλαμβάνω εγώ.
Παρεμπιπτόντως, τι πάει να πει «έλλειψη σύγχρονης κοινωνικής θεωρίας»; Πιστεύεις πραγματικά ότι αυτό κυρίως λείπει από τον Παπανδρέου ή τον Τσίπρα; Από τον πολιτευτή (που μεσολαβεί και μας τι σπάει) ή τον αγριορωμιό; Αυτό πώς να το εκλάβω: ως σουρεαλισμό ή ως ένα ακόμα αμυντικό ανάχωμα στο διάλογο που μας λαχαίνει; Και το βάζεις μάλιστα δίπλα- δίπλα με το σοβαρό ζήτημα που θίγεις, της «χαμηλής συνειδητοποίησης της νέας πραγματικότητας».
Αν επιλέξεις να κυκλοφορείς μονάχα από την «Πράξη» στη «Θεωρία» (χωρίς δηλαδή σκοπό και ιδεολογία) δεν θα βρεις ποτέ καμιά αιτία.
Δεν λείπει λοιπόν κυρίως η «συνολική» κοινωνική θεωρία όσο η συνειδησιακή ανάκαμψη με ιδεολογικούς όρους (η πρωτοπορία όπως την όρισες και εσύ). Η αισιοδοξία-ηγεμονία του σωστού και του καλού τρόπου για την πορεία μιας κοινωνίας. Πολύ περισσότερο όταν αυτό γίνει η «αριστερά» των καλύτερων μας στιγμών και προθέσεων.

2. Δεύτερο ζήτημα είναι ότι επικαλείσαι την ιδεολογική-θεωρητική σκέψη του Αλτουσέρ για την στήριξη των επιχειρημάτων σου. Θα σου έλεγα αν είμαστε κολλητοί: μακριά και αλάργα. Αλλά τώρα είμαι υποχρεωμένος να σου θέσω κάποια ζητήματα. Αν στην επικυριαρχία της θεωρίας-επιστήμης, έναντι των πεποιθήσεων, πλευρίσεις και τον στρουκτουραλισμό του Αλτουσέρ θα βρεθείς μπροστά σε μια άκαμπτη κοινωνική πυραμίδα όμοια με τις εγκαταλελειμμένες οικοδομές που βρίσκονται ακόμα στα μπετά. Θα σου είναι γνωστά άλλωστε τα παραπροϊόντα αυτής της σχολής και οι πολιτικές και ιδεολογικές τους συνέπειες για την επαναστατική οργάνωση μιας κοινωνίας. Μια κοινωνία που ηγεμονεύεται από τέτοιες σκέψεις, δεν μπορεί να διακρίνει το συλλογικό της είναι/γίγνεσθαι από τον αρχιτεκτονικό δομισμό που τις προτείνεται. Στην καλύτερη περίπτωση θα αναμένει ένα καλύτερο κόμμα, μια πιο ευχάριστη γραφειοκρατία, πράγμα το οποίο ξέρεις ότι είναι αδύνατο.

3. Τρίτο ζήτημα, απόρροια των προηγούμενων διαπιστώσεων σου. Αντιφάσκεις όταν θεωρείς πρωτεύον και μάλιστα ρεαλιστικό το ζήτημα του σοσιαλιστικού χώρου. «Να φέρουμε» λες «στην επικαιρότητα την υπόθεση της ανασυγκρότησης του σοσιαλιστικού χώρου.», όταν έχεις αποκλείσει το σοσιαλιστικό αίτημα και όταν μάλιστα έχεις προβοκάρει τέτοιες διαπιστώσεις (όπως του Δημήτρη). Εκτός κι αν μπορεί να υπάρξει το πρώτο υποδυόμενο το δεύτερο ή καλύτερα ο χώρος ως προϋπόθεση να τεθεί το αίτημα. Αυτό διατηρεί μια συνέπεια με όσα έχεις πει («Εν αρχή όμως είναι η θεωρία») αλλά δεν αντιμετωπίζει τον αντίλογο, μέρος του οποίου σου εξέθεσα, αλλά ούτε και αυτό στο οποίο και εσύ καταφεύγεις όταν λες ότι «η κοινωνία σήμερα δεν αποδέχεται την υπάρχουσα πολιτική κατάσταση. Την αμφισβητεί, την απορρίπτει…», δηλαδή διαμορφώνει το υπαρκτό αίτημά της, που μόλις αρνήθηκες. Το ότι το αίτημα δεν είναι μόνο σοσιαλιστικό είναι σαφές αλλά το μέρος που μας αφορά είναι ακριβώς εκεί που γίνεται σοσιαλιστικό. Άλλωστε αυτό που κάνει την διαφορά είναι η θέληση που μας προχωράει και μας θέτει υπερβάσεις, τα άλλα είναι για το …καφενείο.

4. «Αν αντιστραφεί αυτή η σειρά πιστεύω ότι μπορούμε να συνεννοηθούμε.» Δηλαδή αν αντιστραφεί η σειρά που φέρνει μπροστά από τη θεωρία-επιστήμη την ιδεολογία-πολιτική. Αν βρούμε μας λες την καλή θεωρία και το «κόμμα» που θέλουμε. Μα αγαπητέ μου τι νομίζεις ότι γίνεται κοντά εκατό χρόνια τώρα. Μ’ αυτά και μ’ αυτά δεν έχουμε βρει άκρη. Σε ανοιχτούς ορίζοντες έχουμε ελπίδες, όχι μόνο να βρούμε την άκρη αλλά και να την βιώσουμε.
Σε ότι αφορά τώρα «τα μεταξύ σας». Οι ιδιαίτερα σκληροί προσωπικοί χαρακτηρισμοί που επέλεξες δεν διευκολύνουν τα πράγματα και δεν ανταποκρίνονται και στην κριτική που σου ασκήθηκε. Δεν μπορώ βέβαια να κρίνω εμπειρικά. Ωστόσο δεν βλέπω «Πασοκο-κεντρισμούς» εγώ στον Δημήτρη, όταν μάλιστα μέσα από τα κείμενά του στον φυλλομάντη έχει ασκήσει ιδιαίτερα σκληρή και πολιτικά σοβαρή κριτική στα πασοκικά. Βλέπω προτροπές για «…ένα βήμα πάνω απ’ όλο το τοπίο..», «σοσιαλο-κεντρισμούς και μάλιστα ανολοκλήρωτους» και ώριμους «ανθρωποκεντρισμούς», γεγονός εξαιρετικά ενδιαφέρον την σήμερον ημέρα.

Κλείνοντας, θα ήθελα να επισημάνω το εξής, το οποίο δεν έχει αναφορά στα παραπάνω. Βρισκόμαστε κατά τη γνώμη μου μπροστά σε ένα εξαιρετικά σημαντικό και ελπιδοφόρο γεγονός, σε ένα πέρασμα σε μια νέα κατάσταση. Τα αισθήματα ανθρωπιάς του κόσμου δεν μπορούν πλέον να εκφραστούν και να βαδίσουν με τα στερεότυπα που έχει εφοδιαστεί δεκαετίες τώρα. Στα καθ’ υμάς το σημαντικότερο είναι η διαπίστωση ότι «έχει αποτύχει σύμπασα η αριστερά», είτε με φιλελεύθερο τρόπο είτε με δογματικό. Την ίδια ώρα που η «αριστερά» ακόμα μετράει. Δεν πρέπει να προσθέσουμε σύγχυση και μικροκομματισμό σ’ αυτήν την ευκαιρία. Πρέπει με τις δυνάμεις μας ο καθένας και μέσα από τα συμβάντα της συγκυρίας να βάλει πλάτες και να ενθαρρύνει αυτή την προοπτική. Το δίκαιο και ανθρωπιστικό μέρος αυτής της λαϊκής και νεολαιίστικης οργής-αιτήματος. Να προσέξουμε επίσης ότι αν το «αίτημά» τους ήταν σαφές και «καθαρό» ίσως και να μην μας άγγιζε, όπως όλα τα «συγκεκριμένα» και «αποτελεσματικά» αυτού του κόσμου. Σε «άθλημα» καλούμαστε (όπως θα έλεγε και ο Γιανναράς).

Τώρα τα περί «εσωστρέφειας», που μεταδίδουν όλες οι ηγετικές ομάδες όταν ο κόσμος πάει να προβληματιστεί, ας τα βάλουν εκεί που ξέρουν οι κομματικοί μηχανισμοί (δηλαδή στο αρχείο) που έχουν να συσκεφθούν από την έναρξη της ύπαρξής τους. Εμείς θα ψαχνόμαστε για το καλύτερο γιατί αυτό είναι το βιος μας.

1/3/2008
ΦΥΛΛΟΨΑΧΤΗΣ κ.π.α (και πολλοί άλλοι)

mygif
Μήλιος Χρήστος σχολίασε στις 4/3/2008 στις 11:51

Μια λακωνική δήλωση προς τον “Φυλλομάντη

Φίλε Φωτόπουλε,
Ο πολιτικός διάλογος απαιτεί υπευθυνότητα.
Τα ψευδώνυμα μπορεί να έχουν τη σκοπιμότητά τους, δεν με αφορά, ούτε το συζητάω. Είναι έξω από κάθε στοιχειώδη δεοντολογία.

Έλαβες δυο τηλεφωνικές παρακλήσεις μου για επώνυμες συμμετοχές στον διάλογο. Τις παρέβλεψες.

Αδυνατώ να συμμετέχω παραπέρα στο διάλογο μέσω της ιστοσελίδας σου.

Λυπάμαι.

Μήλιος Χρήστος (”και κανένας άλλος”)

Θεσσαλονίκη, 4/3/2008

Υ.Γ. Παράκληση πάλι: Να καταχωρηθεί η δήλωσή μου σε “πραγματικούς χρόνους” (ηλεκτρονικής επικοινωνίας).

mygif
Γιάννης Φ. Φωτόπουλος σχολίασε στις 5/3/2008 στις 11:54

Κρίμα
Φίλε Χρήστο,
Λυπάμαι εάν αποφάσισες να αναστείλεις ή να διακόψεις τη συμμετοχή σου στο διάλογο, αλλά δεν βλέπω και τί άλλο μπορώ προσώρας να κάνω.
Όπως σου εξήγησα και μάλιστα κατηγορηματικά, δεν ξέρω ποιοί είναι οι φίλοι αναγνώστες που γράφουν με τα διάφορα ψευδώνυμα τα σχόλια τους. Εξάλλου (όπως ξέρεις υποθέτω) στη μπλογγόσφαιρα είναι κατακτημένη πρακτική αυτή: «Το μαύρο φώς», ο «Σκαντζόχοιρος» κι οι «Ιθαγενείς», η «Μεγκουλίνα η Αδυσώπητη» είναι μόνο μερικές από τις αξιοσημείωτες υπογραφές. Δεν κατανοώ τί περιεχόμενο είχε λοιπόν η τελεσιγραφική σου (όπως αποδείχτηκε) παράκληση να ελέγξω εγώ (πώς; με αποκλεισμό κειμένων;) τις υπογραφές.

Φίλε Χρήστο, ελπίζω ότι θα το ξανασκεφτείς. Σκέψου το, και σκέψου το μέσα από τον Ελύτη. Είναι, λέει, η σκέψη «ένα κλειδί που γυρίζει από δυό μεριές απάνω σε μια πόρτα, και ή που σ’ όλους ανοίγεσαι, ή που κλείνεσαι μέσα ο ίδιος…».

Τα λέμε,
Γιάννης Φ.Φωτόπουλος

Υ.Γ. Και να συμπληρώσω και κάτι: ειδικά ο φίλος ο “Φυλλοψάχτης” είναι από τους πιο παληούς και καλύτερους αναγνώστες-συνομιλητές μας εδώ στον Φυλλομάντη. Μετέχει και κοινωνεί τις σκέψεις του, τις αγωνίες του, με πληρότητα και με ευγένεια, με ανοιχτό πνεύμα: με επί της ουσίας εγκαρδιότητα. Απο κοντά κι άλλοι φίλοι όπως ο Φαροφύλακας, η Χελιδόνα, ο Μιχάλης κ.α.
Αυτοί όλοι, η φωνή τους, το “παρών” τους κι η ίδια η συμμετοχή τους, είναι που μού δημιουργούν την ελπίδα για τη γονιμότητα τούτης της συζήτησης.
Γ.Φ.Φ

mygif
Μήλιος Χρήστος σχολίασε στις 6/3/2008 στις 11:57

Ένα τελευταίο απαντητικό σχόλιο

Φίλε Γιάννη,

Υπάρχει ένα ερώτημα: Μπορείς επί της διαδικασίας να αναλάβεις την ευθύνη ενός πολιτικού διαλόγου;

Το τι ισχύει στα blogs το γνωρίζουμε. Αλλά δεν είμαστε bloggers. Είμαστε πολιτική κατάσταση.

Αλλά ούτε η σελίδα σου είναι blog. Ο Φυλλομάντης είναι «διαδικτυακό περιοδικό κριτικής παρέμβασης» σύμφωνα με τις δικές σου προδιαγραφές. Και υπάρχουν κάποιοι «όροι για την δημοσίευση κειμένων», δικοί σου και αυτοί, που από ότι φαίνεται δεν τους τηρείς. Επίσης αυτοί που γράφουν με ψευδώνυμα δεν είναι bloggers. Είναι παλιοί που έχουν ιστορική σχέση με την κατάσταση.

Το πράγμα δεν στέκει από πολλές μπάντες.

Ο πολιτικός διάλογος, που προέκυψε και δεν οργανώθηκε από εσένα, απαιτεί κάποιους όρους. Μπορούμε να τους αντιληφθούμε;

Στην πολιτική το τι λέγεται δεν είναι άσχετο με το ποιος το λέει. Ο πολιτικός διάλογος δεν γίνεται για να γίνεται. Να ‘χαμε να λέγαμε. Μέσα από αυτόν είναι επιζητούμενα αποτελέσματα σαν πολιτικές διαφορές, σαν προσεγγίσεις. Ποιανού όμως με ποιόν;

Προσωπικά δεν έχω να λύσω τίποτα με κανέναν «φυλλοψάχτη», με κανέναν «φαροφύλακα» κλπ. Δεν έχω καμία διάθεση να παίζω με αυτά τα ζητήματα. Να τα αφήσουμε αυτά. Αν θέλουμε να συμβάλουμε πραγματικά σε μια υπόθεση πολιτικού διαλόγου και όχι μόνο.

Συμπερασματικά, φίλε Γιάννη, πρέπει να επιδείξουμε σοβαρότητα και υπευθυνότητα. Να διαφυλάξουμε ένα επίπεδο. Είναι υπόθεση όλων μας. Να μην εξωθούμε κάποιους να υπερασπίζονται αυτονόητα πράγματα μέχρις εξάντλησης των αντοχών τους. Δεν μπορούμε να καταπονούμαστε με δεοντολογίες και διαδικασίες. Ας πάμε στην ουσία. Αυτά υποστηρίζω, αυτά πιστεύω, είμαι ο τάδε. Και από κει και πέρα σεβαστές όλες οι απόψεις, ανοιχτός ο διάλογος, και ποιανού ο λόγος δεν στέκει να κάτσει να το ξανασκεφτεί.

Όσο για την δήλωσή μου, ότι θα απέχω στο εξής του διαλόγου μέσω του «Φυλλομάντη», την αναθεωρώ ανά πάσα στιγμή. Εφ όσον υπάρξει αλλαγή στους όρους διεξαγωγής της συζήτησης. Θα εξαρτηθεί από το πώς θα κρατηθεί η διαδικασία. Προς το παρόν πάντως ισχύει. Πολιτικός διάλογος με όρους blog δεν με αφορά και δεν με περιλαμβάνει. Νομίζω είμαι σαφής.

Στο χέρι σου λοιπόν είναι, φίλε Γιάννη, αν θα συνεχίσουμε να τα λέμε ή όχι μέσω «Φυλλομάντη». Ας μη μας διαφεύγει ότι στην πολιτική δεν είναι λίγες οι φορές που αξιόλογες προσπάθειες παίχτηκαν και χάθηκαν στις διαδικασίες.

Μήλιος Χρήστος
Θεσσαλονίκη, 6/3/2008

Υ.Γ. Η επιλογή των στίχων του Ελύτη που διάλεξες είναι ατυχής. Από πολλές απόψεις. Ούτε σου αντιστοιχούν ούτε με αφορούν. Να μην επεκταθώ παραπέρα γιατί θα χαλαστούμε όσο ποτέ.

mygif
ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΔΗΣ σχολίασε στις 11/3/2008 στις 11:57

ΜΙΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΠΛΗΝ ΗΘΙΚΗ ΘΕΣΗ

ΕΙΜΑΙ Ο ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΔΗΣ. ΥΠΗΡΞΑ ΓΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΤΖΟΥΒΑΝΟΥ ΠΟΥ ΤΖΟΓΑΡΙΖΕ ΣΤΟ ΠΑΣΟΚ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΑΝΤΙΒΑΡΟ ΤΗΝ ΕΜΑΣ. ΥΣΤΕΡΑ ΤΣΑΛΑΒΟΥΤΗΣΕ ΣΤΟΝ ΒΟΥΡΚΟ ΤΟΥ ΚΥΒΕΡΝΟΠΑΣΟΚ. ΕΙΜΑΙ Ο ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΔΗΣ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΠΕΡΗΦΑΝΟΣ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΕΜΜΙΣΘΗ ΜΕ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΟΠΑΣΟΚΟΚΟΜΠΑΝΙΑ.ΔΕΝ ΠΗΡΑ ΠΟΤΕ ΜΙΖΑ ΑΠΌ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ, ΑΡΝΗΘΗΚΑ ΝΑ ΚΑΝΩ ΤΑΞΙΔΙΑ ΜΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΤΩΝ ΕΤΑΙΡΙΩΝ, ΒΛΕΠΩ ΩΣ ΓΙΑΤΡΟΣ ΤΖΑΜΠΑ ΤΟΥΣ ΑΠΟΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ. ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΕΙΜΟΥΝ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΑΝΕΠΑΡΚΗΣ. ΕΙΝΑΙ Ο ΧΡΗΣΤΟΣ Ο ΜΗΛΙΟΣ. ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΚΟΙΤΑΖΕ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ. ΑΥΣΤΗΡΟΣ, ΜΑ ΣΕ ΚΑΤΙ ΠΑΝΤΑ ΠΡΟΧΩΡΟΥΣΕ ΤΗΝ ΣΚΕΨΗ ΜΟΥ. ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΝΙΩΣΑ ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΧΕΙΡΙΣΜΟΥ ΑΠΌ ΠΛΕΥΡΑΣ ΤΟΥ. ΕΙΝΑΙ Ο ΧΡΗΣΤΟΣ. ΚΙ ΑΥΤΟΣ ΣΤΟ ΠΕΡΘΩΡΙΟ ΑΝ ΣΑΝ ΚΕΝΤΡΟ ΝΟΟΥΝΤΑΝ Η ΛΑΜΟΓΙΑ ΚΑΙ Ο ΚΥΒΕΡΝΟΒΟΥΡΚΟΣ. ΑΛΛΑ ΚΥΡΙΟΙ ΜΙΚΡΟΕΜΠΟΡΑΚΟΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΩΝ Ο ΜΗΛΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΣΩΠΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΗΘΟΥΣ. ΕΓΩ ΚΑΙ Ο ΜΗΛΙΟΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΧΑΣΟΥΜΕ ΓΙΑΤΙ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΚΕΡΔΙΣΑΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΤΗ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΖΩΗ. Ο ΚΆΘΕ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΚΡΥΒΕΙ ΤΗΝ ΛΑΜΟΓΙΑ ΤΟΥ ΜΕΧΡΙΣ ΑΠΟΔΕΙΞΕΩΣ ΤΟΥ ΕΝΑΝΤΙΟΥ.
ΧΡΗΣΤΟ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΑ ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ ΣΤΕΝΟΥ ΣΟΥ ΚΥΚΛΟΥ, ΔΕΝ ΤΑΥΤΙΣΤΗΚΑ ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΣΟΥ, ΑΛΛΑ ΟΣΟ ΠΕΡΝΑΝ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΑ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΟΥ.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΔΗΣ

mygif
ΦΥΛΛΟΨΑΧΤΗΣ κ.α σχολίασε στις 14/3/2008 στις 11:59

ΣΚΟΝΤΑΨΕΣ
Φίλε Χρήστο σκόνταψες, τόσο στον μισό σου εαυτό όσο και στο γεγονός ότι δεν ψαρώνω.
Έχω αποκλειστεί πολλές φορές στη ζωή μου με διάφορες και αντιφατικές δικαιολογίες, φαντάζομαι το ίδιο και εσύ. Σκόνταψες όμως και έχασες την ψυχραιμία σου ακριβώς την περίοδο που την χρειάζεσαι για να συζητάς. Στήνεις σκηνικό γύρο από την ανωνυμία μου που δεν ταιριάζει στα ζητούμενα που ο ίδιος θέτεις.
Θαρρείς ότι πιστεύει κανείς πως ενοχλήθηκες από την ανωνυμία μου και όχι από τις απόψεις μου;
Ένα κείμενο όπως του συνομιλητή Πολυχρονίδη, δηλαδή ένα υποστηρικτικό (αν όχι δοξαστικό) των απόψεών σου θα σε πείραζε η ανωνυμία του; Όχι βέβαια. Σκόνταψες. Έκανες φάουλ.

Ζητάς από τον Γιάννη να σε προστατέψει από εμένα, δηλαδή να μου απαγορεύσει τη συμμετοχή.
Με φράσεις: «Ο πολιτικός διάλογος απαιτεί υπευθυνότητα.», «Τα ψευδώνυμα μπορεί να έχουν τη σκοπιμότητά τους», «Είναι έξω από κάθε στοιχειώδη δεοντολογία.», «Είμαστε πολιτική κατάσταση.», «Ο πολιτικός διάλογος, που προέκυψε και δεν οργανώθηκε από εσένα, απαιτεί κάποιους όρους.», «Να τα αφήσουμε αυτά.», «Συμπερασματικά, φίλε Γιάννη, πρέπει να επιδείξουμε σοβαρότητα και υπευθυνότητα. Να διαφυλάξουμε ένα επίπεδο.», «Ας πάμε στην ουσία.», «Θα εξαρτηθεί από το πώς θα κρατηθεί η διαδικασία.» και με αντιλήψεις του τύπου: ανοιχτός ο διάλογος αλλά μέχρι εκεί που ορίζω εγώ, θα σκοντάφτεις συνεχώς. Είναι σαν ο μισός σου εαυτός να πατάει τον άλλο μισό και να πέφτει.

Τα ψευδώνυμα δεν έχουν πάντα την σκοπιμότητα που ορίζεις. Προσωπικά έχω κάνει την επιλογή να συμμετέχω στη συζήτηση με το ψευδώνυμο «φυλλοψάχτης» φανερά εμπνευσμένο από το αντίστοιχο «φυλλομάντης». Έχω τους λόγους μου οι οποίοι δεν υπόκεινται σε ασφαλίτικο ψάξιμο. Ωστόσο η πολιτική και ιδεολογική μου υπογραφή είναι σαφέστατη, στο μέτρο και στο βαθμό που το επιτρέπει η βαθιά κρίση και οι ανεπάρκειές μου.
Δεν ασχολήθηκες με τους προβληματισμούς μου και βρήκες όρεξη για διαδικαστικά ζητήματα. Δεν κυριαρχούν στην ιστορία τα παραδείγματα που επικαλείσαι ότι «στην πολιτική δεν είναι λίγες οι φορές που αξιόλογες προσπάθειες παίχτηκαν και χάθηκαν στις διαδικασίες.» Κυριαρχούν οι αδυναμίες μας που επισύρουν στα δύσκολα, διαδικαστικά ζητήματα.

Άντε και κόπηκα εγώ και κάθε σκοπιμότητα με ψευδώνυμο, τι θα σε αναπτερώσει και θα σε σοβαρέψει, στο ότι θα γίνετε λιγότεροι και εκλεκτότεροι σ’ αυτό το διάλογο; Τι νομίζεις, ότι συζητάτε επιμέρους ζητήματα ενός «χώρου»; Εγώ πιστεύω ότι πάνω σ’ αυτά τα ζητήματα καρδιοχτυπά η κοινωνία και επιζητά το «σοσιαλισμό» της όπως ακριβώς μίζερα οργανώνει τον οικονομισμό και τη φυγή της «προς τα μπρος».

Πόσο πρέπει να κλείσει ο ανοιχτός διάλογος για να σου επιτρέπει τη συμμετοχή;. Όταν μάλιστα με τις απόψεις μου δεν σε έθιξα στο παραμικρό. Γιατί είμαι μέρος από τη ζωή σου και τις αγωνίες σου.
Επίσης ποτέ δεν αντιλήφθηκα ότι ο «Φυλλομάντης» οργανώνει το διάλογο και δεν τον διεξάγει και τον εμφυσά.

Το ύφος των παρατηρήσεων που κάνεις είναι απογοητευτικό σε σχέση με την κατάρτιση και την εμπειρία που αποκομίζει κανείς από το κείμενό σου.
Λυπάμαι διπλά όταν υπογράφεις ΕΓΩ «και κανένας άλλος».
Παραμένω, μέχρι …απαγορεύσεως, στον ουσιαστικό διάλογο που διεξάγεται και κυοφορεί ζητήματα. Αναμένω να αναθεωρήσεις τον αυτό-αποκλεισμό σου και να μου τα «χώσεις» όσο θες.

Προσωπικά νιώθω λυτρωμένος όταν ηττώνται τα λάθη μου.

[Το σημείωμα του φίλου Γ. Πολυχρονίδη αποπνέει μια γνήσια οργή η οποία όμως δεν τον προφυλάσσει από το ατόπημα, κατά τη γνώμη μου, της αυτοδιαφήμισης, στην ίδια μάλιστα παράγραφο όπου περιγράφει την «κατάντια του άλλου».]

ΦΥΛΛΟΨΑΧΤΗΣ κ.α

mygif
Δημήτρης Τζουβάνος σχολίασε στις 14/3/2008 στις 21:49

Παράκληση
(σ.σ του Φυλλομάντη:
Ο φίλος Δ. Τζουβάνος μάς έστειλε τις σκέψεις του για την εδώ συζήτηση, μαζύ με το παρακάτω συνοδευτικό σημείωμα. Το κείμενο δημοσιεύεται αυτοτελώς στη στήλη του Διάλογου)

Αγαπητέ Φυλλομάντη,
Παρακαλώ να φιλοξενήσεις το υστερογράφημά μου, στο φίλο μου το Χρήστο.
Δ.Τ. - 9/3/08

mygif
ΦΑΡΟΦΥΛΑΚΑΣ σχολίασε στις 17/3/2008 στις 11:58

ΠΕΡΙ ΤΑΥΤΟΤΗΤΟΣ
Αγαπητέ Γιάννη,

Παράλληλα με αυτό το σχόλιο, σας στέλνω και ένα email. Για να μη βρίσκεστε σε πιθανή δυσκολία οτι δεν είναι γνωστή στη σύνταξη του site η ταυτότητα μου, μια και δυστυχώς σε κάποιους άλλους φίλους αυτό δημιουργεί πρόβλημα.
Δυστυχώς απο τη πορεία του διαλόγου φαίνεται οτι κάποιοι καλοί φίλοι κατα τ΄αλλα έχουν προσωπικό θυμό, αλλοιώς πως να εξηγηθεί όλη αυτή η πολεμική κατάσταση που στήθηκε χωρίς λόγο.

Απ΄οτι φαίνεται το …

“και νά αδερφέ μου που μάθαμε
να κουβεντιάζουμε ήρεμα και απλά
καταλαβαινόμαστε τώρα
δεν χρειάζονται περ(ι)σότερα…” (Γ.Ρίτσος)
…είναι αρκετά μακρυά…

Λίγη αυτοσυγκράτηση δεν θα έβλάπτε και ακόμη και σήμερα δεν βλάπτει.

mygif
Γρηγόρης ο Ράδιος σχολίασε στις 24/3/2008 στις 21:49

Με αφορμή τα κείμενα του Χ.Μ., ότι δηλαδή,

-Αναφέρεται στο Σοσιαλιστικό χώρο, με βάση την εκτίμηση ότι “το ΠΑΣΟΚ έχει τελειώσει”. (το βλέπει όμως σαν προνομιακό μαζικό χώρο ζύμωσης).
-Συζητά, με δεδομένη τη διαπίστωση αυτή, με όσους κινούνται στο χώρο αυτό (το Σοσιαλιστικό) προκειμένου για τους όρους συγκρότησης της ατζέντας ενός διαλόγου, περί του μέλλοντος του χώρου και τι σημαίνει αυτό, πέρα από ακτιβιστικούς μονόδρομους κ.α. τέτοια.
-Ισχυρίζεται, σε μια συνοπτική ιστορική αποτίμηση της πορείας του (ΠΑΣΟΚ), ότι ποτέ δε συγκρότησε σοβαρούς (αριστερούς) υποκειμενικούς όρους στο εσωτερικό του (ενώ αλλού τάχα γινόταν της επαναστατικής υποκ. παλιγγενεσίας).
[Η παρατήρηση αυτή θυμίζει ανάλογες δυσκοιλιότητες, τον σνομπισμό μεγάλης μερίδας των τότε (1970-1980) διανοουμένων της αριστεράς, οι οποίοι δεν μπορούσαν να καταπιούν τη προσβολή πως το ΠΑΣΟΚ δημιουργήθηκε χωρίς την άδειά τους, τη πρόβλεψή τους, και το κυριότερο δίχως τη συμμετοχή τους.
Η πλειοψηφία τους είχε τότε βέβαια Κομμουνιστικές καταβολές μαζί και φυλακές και εκτοπίσεις από τη χούντα.
Υπήρχαν εξ αντικειμένου αδυναμίες, αντιξοότητες…]
-Υπογραμμίζει (ο Χ.Μ.) ούτε λίγο ούτε πολύ ότι το ΠΑΣΟΚ ακόμη και στα καλύτερά του ήταν μια αντιδεξιά συσπείρωση που απορρόφησε και παγίδεψε όλο το ριζοσπαστισμό της κοινωνίας και αποπροσανατόλισε καναλιζάροντας στη ρότα του το κίνημα (λαϊκό). Μια στάλα απόσταση απ’ το να θεωρηθεί και υποβολιμαίος ο ρόλος του, ότι ενήργησε δηλαδή σε διατεταγμένη υπηρεσία.
Εξ’ αντικειμένου βέβαια…
-Έχουν ξαναειπωθεί και υπονοηθεί αυτά στο παρελθόν, δυστυχώς.
Η επανάληψή τους σήμερα επανέρχεται όμως ως πολύ κακόγουστη φάρσα.
Άντε τώρα να βρεις σοβαρούς συνομιλητές στο Σοσιαλιστικό χώρο (και όχι στο Κομμουνιστικό) όταν ξεκινάς με ένα τέτοιο προβοκάρισμα της κύριας συνιστώσας του (που είναι το ΠΑΣΟΚ) ανεξάρτητα του πώς θα το ήθελε ο καθένας και με τις όσες σημερινές ελλείψεις του και τα προβλήματά του.
Το πολύ να μετατραπείς σε περιφερόμενο “ΞΥΠΝΑ” όχι παραπλανημένων χριστιανών αλλά αποπροσανατολισμένων Πασοκτζίδων για απεγκλωβισμό.
-Είναι σημεία των καιρών oi μικρομεγαλισμοί. Δυστυχώς φουσκώνουν τα μυαλά οι πνέοντες άνεμοι της συγκυρίας…
(Οι Τσίπρες έχουν πέραση, άλλοτε σαν νέοι, ωραίοι, και άφθαρτοι, άλλοτε σαν ψάρεμα στα θολά νερά αλλότριας υφαλοκρηπίδας, άλλοτε σαν Τεν-Τεν της πολιτικής μόδας. Θα γίνει στυλάκι και το χτένισμα. Και το πολιτικό μάρκετινγκ καλά κρατεί).
-Από την άλλη διερωτάται κανείς μήπως αδικεί ο ίδιος (ο Χ.Μ.) τον εαυτό του. Διαβάζοντας τα κείμενά του και όχι μόνο, διακρίνει κανείς έναν άνθρωπο που θα μπορούσε πολλαπλώς να συμβάλλει στην προώθηση του διαλόγου και ακόμη παραπέρα. Όμως χωρίς τέτοια προαπαιτούμενα. Πιθανότατα και σε άλλη βάση-ρόλο.
Για να κλείσω το θέμα (την παρέμβασή μου εννοώ), θα τολμούσα να υποδείξω:
“σύντροφοι χαλαρά, συζητάμε χωρίς δογματισμούς, δίχως καχυποψίες, δυστροπισμούς, υποκειμενικές ιδιοτέλειες, και ρεβανσισμούς, με σεβασμό στην ιστορία του καθένα ακόμη και του λαθεμένου και του παραστρατισθέντα με ΣΕΜΝΟΤΗΤΑ όμως γιατί:
1. Ο πρώτος και ο καλύτερός μας βλέπει λίγο μπρος από τη μύτη του προβλήματος.
2. Το μονοπώλιο των ιδεών το έχει για πολλά χρόνια ακόμη ο Μπίλ Γκέϊτς!
3. Άλλοι “τρώνε και πίνουνε και εμάς μας τρώει η αρκούδα” (έχουμε δηλαδή την ίδια δύσκολη μοίρα).
4. Και ο τελευταίος αφήνει ανοιχτή πίσω του την πόρτα (δηλ. είμαστε όλοι εκτεθειμένοι, δεν υπάρχει ασφάλεια για τον κώλο κανενός)”.

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία,
“Γρηγόρης ο Ράδιος”

Υ.Γ.
Για τον Γ.Πολυχρονίδη αλλά και για τη χρήση ή όχι ψευδώνυμων που βάζει ο Χ.Μ. τι να πω;
O πρώτος, ως οπαδός, έδειξε ότι είναι κάκιστα διαπαιδαγωγημένος. Θα ‘λεγα ότι προσβάλλει τον διαπαιδαγωγητή του αν ο τελευταίος δεν σιωπούσε τόσο εκκωφαντικά. Αν διαφοροποιούνταν έστω, θα ‘ταν αλλιώς…
Όμως, όπως λέει η παροιμία “από παιδί και από χαζό μαθαίνεις την αλήθεια”… τη ζύμωσή του δηλαδή.
Είναι πολύ λυπηρό, αλλά πρόκειται δυστυχώς για χυδαία θρασύτητα.
Για το ζήτημα περί της χρήσης ψευδωνύμων και όλης της σχετικής παρέμβασης του Χ.Μ. στην διεύθυνση της ιστοσελίδας τι να πω;
Ήταν μια μεγάλη έκπληξη για έναν συνηθισμένο τήλεαναγνώστη όπως εγώ. Αλλά και μεγάλη απογοήτευση. Να μπαίνουνε το 2008 ζητήματα δημοκρατίας! Ελευθερίας του λόγου! Ανατροπής βασικών καταχτημένων λειτουργικών κωδίκων τηλεσυμπεριφοράς, όπως η χρήση ψευδωνύμων και να ζητιέται η συμμόρφωση ή η λογοκρισία απ’ τη διεύθυνση της ιστοσελίδας!
Τι να πείς; Χάνεις τα μυαλά σου, τρελαίνεσαι!!
Με τι κουράγιο να κάνεις, και τι διάλογο μετά περί σημαινόντων…
Τι είναι πιο σημαντικό από τη δημοκρατία, δεν ξέρω.-

mygif
Πολυχρονίδης Γιώργος σχολίασε στις 2/4/2008 στις 21:50

Βγάλτε τίς κουκούλες

Αγαπητε Γρηγορη Ράδιε, έχω να τόν δω και να μιλήσω μέ τόν Χρήστο 17 Χρόνια καί σέ καμιά περίπτωση δέν μπορεις νά χρεώσεις τήν διαπαιδαγώγησή μου στόν Μήλιο, τού οποίου ποτέ δέν υπήρξα κολλητός, όπως καί με κανέναν άλλον.Αν είσαι ο Γρηγόρης Ραδίτσης θά έπρεπε νά τό γνωρίζεις. Αν όχι δέν είναι τίμιο νά αφίνεις νά χρεώνονται στόν Ραδίτση οι απόψεις σου. Εν πάσει περιπτώσει δέν ξαναμιλάω μέ κυβερνοκουκουλοφόρους.
Πολυχρονίδης Γιώργος

mygif
Δημήτρης Τζουβάνος σχολίασε στις 2/4/2008 στις 21:50

Απάντηση

Φιλε Γ.Πολυχρονιδη.

Απαντω στο σχολιο σου, -μια κι εξω- όχι γιατι είναι ευκολο να παρακολουθει κανεις το ηθος του αλλα γιατι ορισμενες χαρακτηριστικες για την παθολογια της αριστερας πρακτικες, όπως η δικη σου, αξιζουν την προσοχη κι ανταποκριση μας, τουλαχιστον ως ένα σημειο.

Θα εχεις ασφαλως τις σκεψεις σου, για το ποτε και πως η παλια πολιτικη ομαδα μας χρησιμοποιηθηκε ως «αντιβαρο τζογου» στο ΠΑΣΟΚ. Eπισης, για να το λες, θα εχεις ασφαλως αισθανθει αντικειμενο χειρισμου, από μενα, αισθηση τραυματικη για δυο δεκαετιες μετα. Kαι θα εννοεις εδώ ότι αυτό αφορα ολους, αφου ποτε δεν ειχαμε ιδιαιτερη σχεση. Θα εχεις επισης εξηγησει στον εαυτο σου για το αν και πώς εγιναν αυτά σε μια πολιτικη ομαδα που λειτουργησε παντα συλλογικα κι ομοψυχα, συνηθως ομοφωνα και παντως ομοφωνα σ’ όλα τα σοβαρα ζητηματα. Μια ομαδα που παντα διακηρυσσε τη μερικοτητα και συμπληρωματικοτητα της (γενικοτερα), και που αποφασισε επισης συλλογικα κι ομοφωνα να τερματισει καποτε τη δραστηριοτητα της.

Αρκουν όμως οι εκτιμησεις σου για μια τοσο κατηγορηματικη κι ολοκληρωτικη τοποθετηση στα πραγματα, όπως η δικη σου ; Πιστευω ότι ακριβως εδώ καταγραφεται μια απ’ τις μεγαλες ιδεολογικες ανεπαρκειες μας – ο ολοκληρωτισμος του ο,τι νομιζουμε, κι οποιον παρει ο χαρος - θέμα κρισιμο για κάθε θεωρηση κι ερμηνεια των πραγματων.
Απ’ τη μερια μου πρεπει να στο πω καθαρα. Οι ευκολοι ζηλωτες, οχυρωμενοι σε βολικες απλουστευσεις, οι χμερ των πληγων τους κρυμμενοι στα κοινωφελή, δεν είναι λιγοτερο φαύλοι απ’ τα παλιοπαιδα της αντίπερα λαμογιάς, χαμενoι κι αυτοί σε λαθος δρομους. Τα θετικα στοιχεια στην προσωπικοτητα τους κανουν απλως πιο τραγικα τα πραγματα, κι αυτή είναι μια κατασταση που πρεπει να ξεπεραστει στη λεγομενη αριστερα, με πολεμο στην ιδεολογια που τη νομιμοποιει – άλλο η κατανοηση στα θυματα της. Στη θετικη σου πλευρα μιλω, όχι την αγαθοεργη αλλα την τυχον επιδεκτικη, κι αν το καταλαβαινεις, κατι εχεις μαθει απ’ τα παλια μας.

Γιατρε, η αιτιολογια της πληγης σου, και η θεραπεια όπως την ειδες, είναι λαθος πανακριβο και κακη συνταγη για τους απορους και τους μεταναστες των πραγματων. Το παραμυθι της αβασανιστης δαιμονολογιας και τα αντιστοιχα ξορκια, χρόνια νοσος στην αριστερα, δεν είναι αυτό που αξιζει στον κοσμο της. Η παλια μας πολιτικη ομαδα, ειχε βασικο της μελημα τη χειραφετηση (σ’ αυτό κυριως διαφεροντας από άλλες γκρουπες) κι όχι πλατφορμες και σχηματικες οριοθετησεις, οσο κι αν κι αυτές εχουν το χωρο, το ρολο και τις παρενεργειες τους. Μια χειραφετηση, ιδεολογικη κυριως, που για διαφορους λογους (και παρα το ιδιαιτερο προσωπικο μου στοιχημα – ένα τζογο που συνεχιζει ως σημερα, αν το βλεπεις), δεν προχωρησε το ιδιο για ολους, καθως και δε σχετισθηκε ειδικα και μονοσημαντα με τις μετεπειτα επιλογες και διαδρομες. Όταν θα ξαναβαλεις κατω την περιπτωση σου λαβε υπ’ οψη σου ότι οι πληγες παντου μοιραζονται όχι κατά «πολιτικη επιλογη» αλλα κατά σκαλα ιδεολογικης χειραφετησης – εκει διαφερουν αυτά που μας πληγωνουν. Δε σε κατηγορω για κατι στο σημειο αυτό, σου προτεινω ένα τροπο να τα δεις, περα απ’ αυτόν που νομιζεις ότι εχεις αναγκη. Αναλυσε το, μην κρυψεις όμως στο συναισθημα και την ευαισθησια τη διαγνωση σου. Τα συναισθηματα (πραγματικα, καμμια αντιρρηση) μπορει να είναι (και συνηθως είναι, κατά τον πολιτισμο και το συνθετο βιοϋποβαθρό τους) εγωϊστικα. Τα απαιδευτα μαλιστα αρνητικα συναισθηματα είναι ακρως εγωϊστικα, κι ακρως αυτοάνοσα. Και εν ταυτω κινητρα και τεκμηρια μη ηθικης στασης.

Πρεπει να σε διευκολυνω κι άλλο. Το τσαλαβουτημα στο βουρκο του κυβερνοπασοκ, εχει την πολιτικη του πλευρα κι οπτικη, τοσο σαν πρακτικη, οσο και σαν κριτικη. Δεν ξερω την ειδικοτητα σου, ελπιζω να εχεις επιλεξει καποια καθαρη – φαντασου να σου πουν πως χειρουργεις μεσ’ τα αιματα χασάπη ή πως τσαλαβουτας σ’ αρρωστιες μεσα. Και βεβαια υπαρχουν (όπως και συ περιγραφεις) γιατροι και γιατροι, μερα με νυχτα και ως προς το βρωμικο που τρωνε, και ως προς το λογο που το τρωνε. Είναι ακριβως το θεμα που συζητουμε γενικοτερα, και υπαρχει παντα ο ευκολος και ο δυσκολος δρομος να μπουν οι διαχωριστικες γραμμες. Υπαρχουν οι αβασανιστες οπτικες απεναντι στις γραμμες αυτες, κανεις μας όμως δε δικαιουται τη βολικη αφελεια την σημερον ημερα, ουτε εναντι αντισταθμιστικων αγαθοεργειων, ουτε εναντι της ημι-αυταπατης ο,τι δεν τον βλεπουν. Υπαρχουν ακομα και οι συνειδητες σκοταδιστικες πρακτικες περι αυτό, η σκοπιμη αναζητηση των διαχωριστικων γραμμων στην επιφανεια, είναι το σημα κατατεθεν των λαμόγιων που αξιοποιουν την ανοησια των αφελων. Εχει όμως και την άλλη του πλευρα το θεμα, την απλη, αν εξωνιζεται κανεις - πολυμορφο φακελακι -, θα συμφωνησω απολυτα. Αυτό όμως πια, εχει καπως ευκολοτερα κριτηρια. Κανοντας αντιστοιχα βαρεια την ευθυνη των κρισεων για οποιον τα παρακαμπτει.

Δεν ξερω αν το εχεις συνειδητοποιησει φιλε μου, το οργισμενο σχολιο σου είναι μνημειο των περιθωριακων μας καιρων, και συνοψη του ιδεοψυχισμου μεγαλου κομματιου της χαμενης αριστερας – ολοι παταμε εκει, άλλος λιγο, άλλος πολύ. Η αληθεια του βρισκεται περα απ’ τους αθλιους ισχυρισμους του κι ακομα περα απ’ την αληθινη πληγη που χαίνει στο κεντρο του. Βρισκεται στην ιδια του την υπαρξη και στην απογνωση με την οποια αναζητα σταθερες και με την οποια ζητα να γινουν οι πληγες ηθικη. Εστω κι αν νομιζει ότι αυτό μπορει να γινει πανω σ’ ένα υποστρωμα εγωϊσμου κι αφασιας, εστω κι αν νομιζει ότι αυτό είναι κατι που το απαιτουμε κι όχι κατι που το φτιαχνουμε υπο το λιθοβολισμο των αθλίων. Αυτή του την αληθεια τη συμμεριζομαι και τη συνυπογραφω, με τον τροπο μου όμως κι όχι με το δικο σου. Θελω να σου πω εδώ, πως σε καταλαβαινω καλα, ξερεις πως το λεω, καλογιατρος εσαι. Δεν αντιδικω, δεν σε δικαιολογω, δεν ανταποδιδω, δεν εχω όμως κι άλλο τροπο συντομο και ηχηρο για τα αυτια σου, απ’ αυτόν που σου μιλω.

Χαιρομαι για τις αντιστασεις σου στις παντοειδεις σειρηνες κι εξαγορες και για την αφιλοκερδεια σου, νομιζω όμως ότι το κλεισαμε, πως αυτό δε νομιμοποιει το κάθε τι στα λογια και την πρακτικη σου. Αντιθετα σε βαρυνει με την παραπανω ευθυνη να μην επιτρεπεις στα χυδαια να χαραμιζουν τα ευγενη, αυτό είναι που τα αξιωνει πραγματικα, τα αλλα είναι του μπακαλη. Τα προσκοπικα εχουν την αξια τους, υπαρχουν όμως τα πανω απ’ αυτά, που φυσικα δεν είναι η «πολιτικη επαρκεια», αλλα η ιδεολογικη ταυτοτητα δηλ. το γιατι το κανεις, το πώς το χαρμανιαζεις, το που το χαλαλιζεις.

Πρεπει ακομα να σου πω, συμπληρωματικα, ότι ετσι όπως καμαρωνεις κριτικαροντας διαφορα (μιζες, ταξιδια κτλ), επιτρεπεις στον εαυτο σου να προκαλεσει και καταχρασθει ευκολους κι αδικους συνειρμους σε βαρος αλλων. Γι αυτό, όπως και για όλα τα παραπανω φιλε μου, επωμιζεσαι αντιστοιχη ηθικη ευθυνη. Θα επρεπε σ’ αυτή την περιπτωση να μπορεις να το εξηγησεις στον εαυτο σου, να το αντεξεις. Να το αντεξεις μαλιστα, χωρις τη βοηθεια μιας βολικης οργης, χωρις τη βοηθεια της περηφανειας σου για τα αλλα, κι ακομα χωρις τη βοηθεια των πολιτικων ή γενικων εκτιμησεων σου. Και να αξιολογησεις μετα απ’ αυτά το ειδος της συναισθηματικης και ηθικης ταυτοτητας των λογων σου, καθώς και τα χρεη σου.

Χαιρομαι για την εκτιμηση που εκφραζεις για το Χρηστο, σιγουρα την αξιζει, αν και μαλλον του εκτιμουμε διαφορετικα πραγματα. Θα είναι καλο να συζητησεις μαζι του και τα παραπανω. Ισως σε κοιταξει αυστηρα και να προχωρησει παραπερα τη σκεψη σου, όπως μεχρι τωρα καθως λες.

Δ. Τζουβανος 27/3/08

mygif
Πολυχρονίδης Γιώργος σχολίασε στις 3/4/2008 στις 21:50

Ευχαριστώ.

Δημήτρη, ειλικρινά σ΄ευχαριστώ γιά τό περιεχόμενο της απάντησής σου.Μού έδωσε πολλά.

Λειτουργεί ακόμα η επιδεκτική μου πλευρά.Συγνώμη γιά τό οργήλο ύφος μου. Εχεις δίκιο. Τό “όπου ηθικολόγος π—–ς καί βασίλειο” δέν αποτελεί ούτε επαρκές πολιτικό σωσίβιο πολλω δέ μάλλον δέν συνιστά διέξοδο δρόμο. Η απολυτότητά μου ήταν ενα συναισθηματικό ξέσπασμα. Αρκετά αναιδές, ανώριμο καί μικρομέγαλο.. Μού την κάρφωσε όμως η στηλιζαρισμένη εξυπνακίστικη ανωνυμία-παρενδυσία. Εξαφανίζομαι από κεί πούρθα…

Γεώργιος ο Κακόχρονος.(κατά κόσμον Πολυχρονίδης Γιώργος)

mygif
ΦΥΛΛΟΨΑΧΤΗΣ κ.α σχολίασε στις 4/4/2008 στις 21:51

Κοιτάω κατά κει που κοιτάς.
Αγαπητέ Γιώργο, να μην εξαφανιστείς και να μας έρχεσαι συχνά. Γνήσια οργή παρέα με γνήσια αυτοκριτική είναι δικά μας καλά συμπτώματα. Τώρα η ανωνυμία μου (πάλι) με όσα της προσάπτεις δεν είναι εμπόδιο για να συμμετάσχεις στα ζητούμενα και να χρεώσεις μια στάλα και σε εμένα γνήσιου ενδιαφέροντος και προσπάθεια προσφοράς. Δεν κινδυνεύεις από εμένα. Είμαι σταθερά στα νώτα σου και σε υπερασπίζομαι. Κοιτάω κατά κει που κοιτάς.
ΦΥΛΛΟΨΑΧΤΗΣ κ.α

mygif
Δημήτρης Τζουβάνος σχολίασε στις 4/4/2008 στις 21:51

04-04-2008 07:33

Φιλε Γ. Πολυχρονιδη,
Πρεπει να σου ομολογησω, ότι το παλευεις όχι απλα επιδεκτικος, αλλα εντυπωσιακα επιδεκτικος, με υπ’ οψη μαλιστα τη φορτιση που προηγηθηκε. Σε εποχες που ολοι εχουμε μαθει να ακουμε ελαχιστα ο ενας τον άλλον. Και διδακτικος σε ολους μας – ολοι εχουμε αψιάδα και δίκια κι εμμονες, αλλα κυριως αναγκη μαθηματων υπερβασης. Kαι παρηγορητικος ότι τιποτε δεν πηε χαμενο, άλλη μια φορα – ολοι εχουμε αναγκη παρ-ηγορίας στα μισόστραβα που παλευουμε. Χειροκροτημα.

Συνεχιζοντας λιγο τωρα, νομιζω ότι η ολοφανερη και πολυτιμη ευαισθησια σου, σε κανει υπερβολικο με τα ψευδωνυμα. Μα εδώ δε γινεται πολιτικη διαπραγματευση ή συμφωνημενος ειδικος δημοσιος διαλογος, ανοιχτη (σε συμμετοχη) κουβεντα γινεται, και είναι αυτό το πιο καταλληλο εδαφος για πολλα κι εγκαρδια και παραγωγικα, αναμεσα σε ανθρωπους που ψαχνονται – δεν είναι φυσικα ο καταλληλος τροπος για όλα. Παντως τι να πω, εγω δεν ειδα κουκουλοφορους να πυροβολουν προσωπικα ή να βυσσοδομουν. Ειδα αγνωστους φιλο-ψαχτες που εχουν τους λογους της υπογραφης τους, (αναγνωρισα φυσικα, όπως και συ, το Γ.Ραδιο που φανερα προκαλει αυτό που θεωρει υπερβολικο, βρε Γιωργο), καλοπροαιρετους και εξαιρετικα θετικους. Ο ΦΨ σε περιεχομενο κι υπογραφη κραυγαζει «…και Γιωργος και Χρηστος κ.α …». Τελος παντων, εχω γραψει τις αποψεις μου γι αυτά (βλ. και «υστερογραφημα…») αν και κατανοω τα διαφορα κουμπώματα και φυσικα τα ορια που μπορει καποιος να βαλει για τη δικη του συμμετοχη. Προσωπικα πχ, τεινω να αποχωρω απ’ το ψείρισμα της μαϊμους ή από ανακυκλωτικους χαζοκαυγαδες (κατά τη δικη μου γκλάβα), προτιμω σαφως αλλα πραγματα και γραμματα και τα ψευδωνυμα δε μου βγαζουν αναγκαστικα τη γλωσσα.

Σταθηκα λιγο στα παραπανω, γιατι βλεπω (το λες αλλωστε) ότι σε στενοχωρουν εντονα, αλλα κι ως προλογο για τα παρακατω, στα οποια θελω να επιμεινω, με το θαρρος που μου δινει η απαντηση σου.

Κανεις λογος δεν υπαρχει να «εξαφανιστεις από κει πουρθες» - ποιος να υπηρχε δηλαδη. Το αρπαγμα και τα φαλτσα μας (ολονων μας περίσσια) είναι ο δρομος για τα καλυτερα, με την προϋποθεση φυσικα να μη τα δοξάζουμε στασιμοπληθωρικα. Αλλα εδώ κάθε άλλο γινεται, εσυ δειχνεις ένα θαρρος σπανιο. Φανταζεσαι τι ενεση είναι αυτό πχ. σε μια σειρα πιτσιρικαδες (σιξτιν το σιξτυ) αρπαγμενους (δικαια), που εχουν τους λογους τους για καταλυτικη κριτικη του κοσμου κι αμεσως μετα αναγκη κι ικανοτητα αυτοκριτικης αισιοδοξιας, τι ενεση διεξοδου κι απεμπλοκης ; Από γιατρο μαλιστα. Δεν ξερω αν συνειδητοποιεις τι σουκατσε κι εκανες, παλι. (Τι θα γινει τελος παντων με σας τους γιατρους, κατά τεκμηριο ευφυεις και γνωστικους, αλλα και κοντα στη γνωστη παροιμια).

Μη σε παρασυρει το ελαφρο ελαφρωμα του υφους μου, σοβαρομιλω, χρεωθηκες πραματα (ώστε εκτος απ’ την αφεντια σου, πολλοι ακομα θαταν περηφανοι για σενα, περισσοτερο από πριν) τα οποια πρεπει να τα κουβαλησεις ως τους απορους και μεταναστες των πραγματων (μεταξυ των οποιων και ημεις και υμεις καθαυτοι) μαζι με τα αλλα πολυτιμα που ηδη κουβαλας. Με ρεγουλο, ΟΚ, μη κοψομεσιαστουμε, και φυσικα κατά τις ιατρικες οδηγιες. Αλλα για εξαφανίσεις, αναχωρητισμούς και τετοια μη τρελλαινεσαι, οι καυγαδες είναι παραγωγικοι, όταν είναι παραγωγικοι. Κι εχουν αναγκη μεγαλη για πάθος και διαλλαγή που ταχεις σεταρει οσο λιγοι, αν και σε υπερευαισθητο πακετο – φραζιλέ. (Τι θα γινει με σας τους γιατρους, γνώστες και χαλαστές της οξεοβασικης ισορροπιας).

Μ’ αυτά, τελος παντων, ασε τη ζυμωση για τις κακοχρονιές και πιασε τον καλόχρονο ιδεασμό, αφου τοχεις, και καλα μαλιστα. Τωρα μουρθε, κολλαει να σου πω, ότι στα τετοια του προοδευτικου, μαζι με την πρεμουρα του ισιου και τη διαρκη βασανο περι του πώς και τι, είναι και η αισιοδοξια – η προταγματικη, η προεκτιμητικη, η από πιστη, ιδεολογικα ένα πραμα – είναι ισως μαλιστα το μονο εξωθερμο απ’ τα 3 αυτά που δε μας πλακωνει και σηκωνουμε και τα αλλα 2 εσωθερμα κι ενεργοβορα.
Κάνεις ηδη αξιεπαινα και πραγματα, αλλα αφου σε τρωει –και καλα κανει- μεινε και στα αλλα ψαχτικα. Βρες το Χρηστο, π.χ. Ή ψαξε τι απ’ όλα οσα ακουστηκαν τον τελευταιο καιρο, ηταν πιο στηρικτικο των προσπαθειών του, ισως εκπλαγεις. Ή, για κατι πιο συστηματικο, δες πχ. τα βιο-ιδεολογικα, σκορπιες ιδεες πεταω, για ενεργη προσεγγιση πραγματων αναγκαιων σε ολους.

Σου ειπα πολλα, αλλα ειπα τωρα που εισαι ζεστος…..
Αμα σε φερει ο δρομος θα χαρω πραγματικα. Καλη δυναμη

Δ.Τ. 4/4/08

mygif
H Σύνταξη σχολίασε στις 7/4/2008 στις 22:26

Καλά τα χαριεντίσματά σας, οι ανανήψεις και τα χειροκροτήματα. Αλλά μένουν εκκρεμή ζητήματα. Τι θα γίνει μ’ αυτά;

Πολυχρονίδη:
α) Μόνο ζητήματα επωνυμίας έθεσες; Για ξαναδές τα κείμενά σου. Εμείς άλλο καταλάβαμε ότι έβαζες κύρια.
β) Ποια «αλήθεια» σε συγκλόνισε για να κάνεις στροφή 180ο; Να μετατοπιστείς από το ένα άκρο στο άλλο; Πολύ θα θέλαμε να μάθουμε.

Ράδιε:
α) Σειρά σου να κάνεις ανοιχτή ανάκληση των όσων αναφέρεις και περισσότερο των όσων υπαινίσσεσαι.
β) Εκείνο το «από παιδί κι από χαζό μαθαίνεις την αλήθεια» έτσι θα μείνει; Ποιόν (παιδί ή χαζό) αφορούσε;

Φυλλοψάχτη:
Κάτι χρεώσεις περί αυτοδιαφήμισης του Πολυχρονίδη τι θα γίνουν; Ήταν κακόπιστες ή καλόπιστες;

Τζουβάνε:
Τα ιδεολογικά γιατροσόφια πιάνουν, ε; Και σε γιατρούς περισσότερο. Μπαγάσα!

mygif
Α. ΒΑΡΒΕΡΗΣ σχολίασε στις 10/5/2008 στις 16:42

Το σχόλιο της «σύνταξης», δηλαδή μιας συλλογικότητας, δεν σας κρύβω ότι με αιφνιδίασε αρνητικά. Η συσσωρευμένη «ξινίλα» του μου είναι ακατανόητη.
Ο διάλογος, μεταξύ μάλιστα γνωστών, θεωρούσα και θεωρώ ότι εμπεριέχει μεταξύ άλλων την πίστη ότι βρισκόμαστε στην ίδια πλευρά και αγωνιούμε για κοινά εν πολλοίς ζητήματα. Η σύγκρουση, σ’ αυτό το πλαίσιο, δεν αποπέμπει, τα δεδομένα και τα σκοπούμενα: τη σχέση, την αλληλοκατανόηση και το σεβασμό. Στα λάθη του άλλου δεν ψάχνουμε την «εξαφάνισή» του αλλά την προαγωγή όλων μας (και εκείνου που λαθεύει κατά τη γνώμη μας). Η αντίληψη η οποία αναδύεται από τα σχόλια σας εξαρθρώνει τα θεμελιώδη: σχέση, κατανόηση, σεβασμός, διότι μόνο με βάση αυτά αποκτά νόημα και προοπτική ο διάλογος. Στην αντίθετη περίπτωση η επιδίωξη είναι μια φάση πίσω από τα ζητούμενα ενός διαλόγου.
Δηλαδή το «σ΄ ευχαριστώ» του Πολυχρονίδη συνιστά οπορτουνισμό; (!!)

mygif
H Σύνταξη σχολίασε στις 16/5/2008 στις 13:36

Φίλε Αλέκο

Επαναφέρεις δύο ζητήματα που κατά την γνώμη μας έχουν κλείσει.
- Το πρώτο αφορά τον Γ. Πολυχρονίδη. Εχουμε αντίθετη εκτίμηση. Πιστεύουμε πως η υπόθεση δεν εξελίχθηκε με τον καλύτερο τρόπο ούτε για τον ίδιο ούτε για σας (στον πληθυντικό μιλάμε.). Δεν θα θέλαμε να επιμείνουμε άλλο σε αυτό το θέμα παρ όλο που έχει πολλές πλευρές που θα μπορούσαν να συζητηθούν αλλά θα μας έπαιρνε χρόνο και κόπο. (κι ίσως έπαιρνε και το θέμα δυσανάλογες διαστάσεις από αυτές που του αντιστοιχούν).
- Το δεύτερο αφορά τον Διάλογο όπως αυτός προέκυψε μέσω του «Φυλλομάντη» (για τον συγκεκριμένο Διάλογο μιλάμε, όχι γενικά.) ο οποίος έχει κλείσει κι αυτός για φανερούς λόγους τόσο διαδικαστικούς όσο και περιεχόμενου. Δεν βλέπουμε σε ποια βάση θα μπορούσε να συνεχιστεί. Οι ηθικο-ιδεολογικου χαρακτήρα επικλήσεις πάντως είναι πολύ πίσω σε σχέση με τις σημερινές απαιτήσεις ενός πολιτικού διαλόγου. Υπάρχει, από τη μεριά μας, η σκέψη να υπάρξει ένα αναλυτικό κείμενο αποτίμησης του διάλογου. Θα δούμε. Προς το παρόν προέχουν άλλα.

Τέλος, φίλε Αλέκο, ένα εγκάρδιο ευχαριστώ «που ανηφόρισες προς τα πάνω» απ’ όλη την κατάσταση συλλογικά.

mygif
Α. ΒΑΡΒΕΡΗΣ σχολίασε στις 23/5/2008 στις 18:03

Μια πινελιά.
Οι κρίσεις πάντως περί “ηθικο-ιδεολογικού χαρακτήρα” των επικλήσεών μου (το οποίο και δεν αρνούμε) συνιστούν ιδεολογία και όχι πολιτική.

mygif
Η Σύνταξη σχολίασε στις 21/11/2008 στις 23:12

Ο φίλος Γρηγόρης Ράδιος επιμένει να ξανανοίξουμε μια συζήτηση που έχει κλείσει εδώ και μήνες.
Δεν μπορεί να γίνει…
Για να τελειώνουμε όμως, και επειδή δεν έχουμε να κρύψουμε και τίποτα, δημοσιεύουμε το κείμενο που μας έστειλε…
Με δυο επισημάνσεις:
1. Καμιά επιλογή κειμένων δεν έγινε. ΟΛΑ τα κείμενα αναδημοσιεύτηκαν, με τη σειρά που αναρτήθηκαν στον Φυλλομάντη, μέχρι εκεί που θεωρήσαμε -όλοι- ότι ο συγκεκριμένος διάλογος έκλεισε (στην ουσία στις 4/4/08).
2. Όταν έκλεισε η συζήτηση στον Φυλλομάντη το κείμενο στο οποίο αναφέρεσαι δεν είχε δημοσιευτεί!!! (αναρτήθηκε στις 15/4/08, γι’ αυτό και δεν αναδημοσιεύτηκε στο pokethe).
Αν έμπαινες στον κόπο να τσεκάρεις τις ημερομηνίες δημοσίευσης θα απεύφευγες άστοχους χαρακτηρισμούς και υπονοούμενα…

mygif
Γρηγορης ο Ραδιος σχολίασε στις 21/11/2008 στις 23:13

Αγαπητοι σ. της συνταξης ( του pοκεthe )

Mε εκπληξη μου τις προαλλες ( 15/11/08 ) ‘’περιδιαβαινοντας’’ τις ιστοσελιδες του site σας ειδα κειμενα μου να κυκλοφορουν σ’ αυτό διχως εγω να σας τα εχω αποστειλει!
Το σημαντικοτερο όμως ηταν ότι υπηρχαν και σχολια σ’ αυτά από καιρο, που μεναν ετσι αναπαντητα προκαλωντας λανθασμενες εντυπωσεις στον αναγνωστη τους.
Είναι τουλαχιστον ασυνεπες για καποιον που υποστηριζει αυστηρα τυπικοτητες στις διαδικασιες ‘’επικοινωνιας,’’ να κανει επιλογες κειμενων εν αγνοια του συντακτου τους και στη συνεχεια να τα σχολιαζει αγνοωντας ότι υπηρχαν ΗΔΗ γραπτες απαντησεις στα ερωτουμενα! ( τουλαχιστον σ’ εκεινες που ο απαντων εκρινε ότι αξιζει να απαντησει. )
Για τους λογους αυτους και για την αποκατασταση της αληθειας –των ισχυρισμων μου- παρακαλω (την συνταξη ) για τη δημοσιευση στην αρμοζουσα θεση τοσο του παροντος σημειωματος οσο και της απαντησης μου στον Γ.Πολυχρονιου της 6/4/08 που ( αγνοηθηκε και ) επισυναπτω.

Φιλικα
Γρηγορης ο Ραδιος
16/11/08

6 Απριλίου 2008,

ΕΞ ΟΙΚΕΙΩΝ ΤΑ ΒΕΛΗ Η ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ

Γιώργο φίλε μου,

Στην Κίνα υπάρχει μία λαϊκή παροιμία που λέει: “δεν έχει σημασία τι πουλί είναι, αν κελαηδάει ωραία”, είναι η μία ή η μισή αν θέλεις αλήθεια. Η άλλη είναι ότι στον πολιτικό διάλογο, το τι λέγεται έχει μεγάλη σχέση με το ποιος το λέει (όπως ισχυρίζεται ο Χ.Μ.).

Προσωπικά τάσσομαι στο πλευρό του “να ‘χαμε να λέγαμε” αν βέβαια είχαμε και σίγουρα έχουμε κάτι σημαντικότερο να πούμε από τις κουραστικές, αδιέξοδες επαναλήψεις γνωστοδιατυπομένων αλληλοκαταγγελιών, υποκειμένων και πρακτικών και μάλιστα τη καλής πλευράς, της αριστεράς.

Επίσης αγαπητέ σ. δεν θα διαφωνήσεις ότι την υπογραφή του κανείς, όπως και άλλα σημαντικότερα, την βάζει όταν και όποτε η παρουσία του πιστοποιεί κάτι σημαντικότερο (για τον ίδιο) από ένα μικρό δευτερεύον σχόλιο σε ένα τηλεπάνελ διαλόγου. Αυτή τη σημασία έχει και η γνωστή παροιμία, για τον λόγο που πρέπει κανείς να προσέχει τι και που βάζει την υπογραφή του και όχι μόνο. Επικρίνει δηλαδή την προχειρότητα χρήσης για να διακρίνει έτσι τη σοβαρότητα που πρέπει να έχει η παρουσία της… Ή και η απουσία της αν η παρουσία της σχολιάζεται περισσότερο απ’ το θέμα που υπογράφει.

Βεβαίως και υπάρχουν και πολλοί άλλοι λόγοι που θα ήταν άδικο και μικρόνους να θεωρήσουμε ως δειλία ή υποχθόνια συμπεριφορά τη ψευδωνυμία, όταν π.χ. υπάρχουν ασυμβίβαστες ενδεχομένως επαγγελματικές με την δημοσιότητα ιδιότητες όπως στρατιωτικοί, δημόσιοι υπάλληλοι, ανώτατο πολιτικό προσωπικό κ.α.

Τέλος, εμένα δεν με χαλάει αν μπορεί κάποιος να αλλάζει ύφος και ρόλους (ψευδώνυμα) προκειμένου να λειτουργήσει παιδευτικά ή γιατί “έτσι του αρέσει” όπως λέει και η διαφήμιση και ας φοράει και τη μουτσούνα του Καραγκιόζη, του μεγάλου αυτού λαϊκού παιδευτή-χωρατατζή.

Απεναντίας, αγαπητέ, μου είναι προσωπικά αδιάφορο όσες υπογραφές και αν βάζει ταυτοποιώντας, μονότονες επαναλήψεις κρά, η κουρούνα ή ο μπούφος. Προτιμώ το “άγνωστο” πουλί της Κίνας που κελαηδάει ωραία…(Με τη συμβολική τους σημασία εδώ και πέρα από προσωπικές αντιστοιχίσεις).

Αυτά τα ολίγα, που είναι πολλά για ένα ζήτημα ήδη κατακτημένο, ως πρακτική στον “κυβερνοχώρο”. Tην χρήση ψευδωνύμου.

Υπάρχει όμως και ένα δεύτερο, ουσιαστικότερο σχόλιο που αφορά το κυρίως θέμα της κριτικής που σου ασκείται.

Εκείνου που αρνείσαι ως ζύμωση, ως κακή διαπαιδαγώγηση, με την δικαιολογία δέκα επτά χρόνων “λησμονιάς”. Μα αγαπητέ μου, η ζύμωση αυτή έχει περίπου την ίδια ανώριμη ηλικία. Και είναι γνωστή σε πολλούς όπως και ο πρωταγωνιστής της. Για τον τελευταίο όμως εγώ τουλάχιστον, δεν ανέφερα όνομα.

Και βέβαια μπορούμε και έχουμε πολιτικές και ιδεολογικές διαφορές μεταξύ μας. Και είναι θεμιτές οι αντιπαραθέσεις έστω και “μεσογειακού τύπου”, αλλά είναι απαράδεκτο να βάζουμε για σ. συναγωνιστές φίλους και αδελφούς ζητήματα ηθικής τάξεως (όπως αυτά των ισχυρισμών σου δηλαδή) ανήθικες καλύτερα και ανόητες κατηγορίες, που αδικούν κατάφορα μικρές πικρές αλλά ενδιαφέρουσες ιστορίες και πρωταγωνιστές.

Για το θέμα, του πώς δηλαδή συζητάμε, και του γιατί τσακωνόμαστε αν θέλεις σημειώνω ότι:
Ο διάλογος πέραν του να είναι ένα ζήτημα τεχνικό-διαδικαστικό κρύβει πάντοτε εν ταυτό ζητήματα ουσίας. (ιδεολογικό-πολιτικής συγκρότησης). Εξαρτάται και εμπεριέχει την πολιτισμική κουλτούρα και το ήθος των διαλεγομένων καθώς και στοιχεία του ψυχολογικού χαρακτήρα και της εκάστοτε διάθεσις του καθένα και της εποχής.

Εξαρτάται ακόμη απ’ το είδος του (αντιπαραθετικός ή συνθετικός), απ’ τον τρόπο διεξαγωγής του (οργανωμένος ή ελεύθερος), απ’ το χώρο φιλοξενίας του (βήμα-ακροατήριο), απ’ το θέμα και τη στόχευσή του, και τέλος απ’ τους ίδιους τους διαλεγομένους.

Ειδικότερα για αυτή καθ’ εαυτή τη συζήτηση (που μας αφορά) συζητάμε με το ΗΘΟΣ εκείνο που αντιστοιχεί στη θέληση να προάγουμε υποκείμενα και διάλογο σε κοινούς ίσως τόπους κατανόησης και δράσης προκειμένου να…

Το προκειμένου να… έχει να κάνει με το επίδικο κάθε φορά αντικείμενο αλλά και τα υποκείμενα της αριστεράς σε αντιστοίχηση με τα κοινωνικά προτάγματα της περιόδου και γενικότερα και ότι απ’ αυτά αναλογούν στον καθένα.

Το μείζον για μένα ΗΘΙΚΟ ζήτημα είναι ότι η σύγχρονη αριστερά ή θα είναι αγαπησιάρικη ή δεν θα είναι αριστερά.

Το μοντέλο της άμετρης βίας ως έκφραση του άσβεστου ταξικού μίσους και των θεωρητικών και πρακτικών συνεπαγωγών τους δεν μπορεί να έχει σύγχρονη εφαρμογή.

Εκτός από ηθικό πρόταγμα-αρχή, είναι συν τοις άλλοις αποδεικνυόμενο συμπέρασμα και πρόταση πολλών επιστημονικών κοινωνικών αναλύσεων που περικυκλώνουν το θέμα και χαράσσουν την κόκκινη γραμμή ενθάδε κακείσε της αριστεράς.

Δύο ακόμη ζητήματα με ιδιαίτερη σημασία είναι:
-Ο διάλογος και η συνάρθρωσή του με τις άλλες μορφές δράσης της αριστεράς και που σχετίζεται με την σειρά του με:
-Το “έδαφος” που πρέπει να τοποθετείται για να είναι γόνιμος και κοινωνικά χρήσιμος.

Αυτά τα ολίγα, τα τηλεγραφικά, τα γενικά και μερικά περί του διαλόγου για να κλείσω λέγοντας με αληθινή συμπάθεια και αγάπη ότι:

Τα αθώα εξ’ οικείων (σαν τα δικά σου) βέλη φίλε μου ανοίξανε μεγάλες πληγές. Και ο πόνος μεγάλος. Έστω και αν δεν το υποψιάζεσαι με μια σου σαϊτιά, μάτωσες πολλά στήθη…

Όμως για να το πω φωναχτά το κείμενό σου στις 03.04 προς τον Δ.Τ. σε εξιλέωσε. Έδειξε ότι πράγματι είσαι ο Γ.Πολυχρονίδης που θυμάμαι. Ως οργή, ως φιλοτιμία, και κουράγιο. Ο άλλος
(που έγραψε το κείμενο της 11.03) θεωρώ ότι έκφρασε απλώς μία άσκεφτη-άτυχη στιγμή σου. Να ‘σαι καλόχρονος και πάντα, (καλοδεχούμενος ή όχι, χειραφετημένος δηλαδή) παρών.-

Γρηγόρης ο Κυβερνοκουκουλοφόρος
ή Ράδιος ή ……

Υ.Γ.
Προσδοκίες πολλές οφείλονται στη χειραφέτηση πολλών για πολλά εαυτών ανομήματα, όσο και για τις προθέσεις αδελφών ταις πρεσβείες των οποίων αποζητούμε αεί ελπίζοντάς τες έμπλεες συντροφικότητας και αλληλεγγύης. Γιατί και λίγοι είμαστε σ. κι αγωνιζόμαστε ο καθείς με τον τρόπο του, όλοι ανεξαίρετα, για τον ίδιο καλό σκοπό.

Γράψτε ένα σχόλιο!!

(Θα δημοσιευτεί το συντομότερο...)

 Όνομα (*Απαιτείται)

 Email (*Απαιτείται- Δεν θα δημοσιοποιηθεί)

 Website (*Προαιρετικά)